معاشرت به همنوع محتاج است زيرا طبعاً اجتماعى آفريده شد و در بقاء خود به آنها احتياج دارد پس لازم است نرم گفتار و خوش برخورد باشد ، ديگر آنكه محتاج به نيازمند به آنها نيست و بايد به خود اعتماد كند و خدا را روزى دهنده بندگان داند . پس نبايد تملق و چاپلوسى كند و خود را پيش مردم خوار و زبور نمايد ؛ بلكه در عين خوشروئى و شيرين‌سخنى عزت نفس و مناعت طبع خويش را بايد حفظ كند . * * *